Het verhaal van Liesje

Het werd een openhartig gesprek over hoe zij en haar partner elkaar soms verliezen en hoe verbindende communicatie helpt om terug dichter bij elkaar te zijn. Ze vertelt hoe de workshops haar helpen te herinneren wat ze diep van binnen al weet, maar toch weer vergeet. Het was voor mij een privilege om de workshopreeks te brengen in het voorjaar bij hun thuis in de cohousing te organiseren. Dit gesprek vat iets van de energie die ontstaat tijdens die worskhops. Ik hoop dat het jou mag vertederen en inspireren. Ik kijk er alvast naar uit om binnenkort een nieuwe oefenreeks bij hen te faciliteren. Er zijn nog maar enkele plaatsen vrij. Dus inschrijven is de boodschap.

Frederic: Waarom heb je besloten om deze workshops mee te organiseren?

Liesje: Ilf en ik zijn intussen 21 jaar samen zijn en we verliezen elkaar toch nog steeds vaak in de communicatie. Er zijn heel vaak heel veel woorden en we proberen onszelf aan elkaar uit te leggen. In het begin van onze gesprekken, lijkt het vaak alsof we tegenover elkaar staan, iets anders willen en ons gelijk willen halen. We willen de ander overtuigen en gezien worden in ons eigen punt.

Na heel veel woorden komen we uiteindelijk vaak op hetzelfde punt uit: eigenlijk verlangen we allebei hetzelfde. Eerst staan we echt tegenover elkaar, als twee polen. Daarna ontstaat er, na al die woorden, eindelijk zachtheid, begrip en openheid. Dan zien we: wij willen eigenlijk hetzelfde. We komen weer samen. Dan denk ik: amai, hoeveel energie hebben we verspild door tegenover elkaar te gaan staan, om uiteindelijk te ontdekken wat onze echte behoeften en verlangens zijn? Vaak zijn die heel gelijk. Dan stroomt de liefde weer en vinden we elkaar terug.

Ik merk dus dat deze manier van communiceren een grote omweg is. Dat kan toch anders.

Ilf en ik hebben in het verleden al twee keer een basisweekend verbindende communicatie gevolgd. Dat bracht ons zeker dichter bij elkaar. Maar ik voel dat het wakker moet blijven. We zitten echt in een patroon, en zo'n patroon doorbreken vraagt veel tijd.

Ik wilde mezelf herinneren aan hoe dicht het ons bij elkaar bracht en hoe waardevol het is.

Waarom zouden we niet opnieuw samen een workshop volgen? En waarom zouden we het niet zelf organiseren? Vanuit ons als koppel, maar ook omdat ik graag organiseer en mensen samenbreng rond iets wat bezield is en inspireert. Als iets ons inspireert, is de kans groot dat het ook andere mensen aanspreekt. Ik vind het mooi om dit samen met anderen te doen. Dat is voor mij extra verbindend.

Frederic: Dank je. Is er iets specifieks of concreets wakker geworden door de laatste reeks? Een inzicht of situatie waarvan je de impact kunt benoemen?

Liesje: Zachtheid is het woord dat in mij opkomt. En vertraging. Dat is nog geen concrete situatie, maar ik reageer denk ik minder snel impulsief. Ik kan sneller voelen: oké, wat gebeurt hier precies? Er ontstaat een tussenpauze, een tussenruimte. Ik word geraakt, er zijn emoties, maar in plaats van meteen te reageren, sta ik even stil bij wat er in mij geraakt wordt. Dat is voor mij het voornaamste: die tussenruimte.

Ik schiet nog vaak terug in impulsief reageren, maar ik voel wel dat er iets veranderd is. Ook in mijn relatie met Ilf is er veel meer mildheid naar elkaar. We zijn veel minder vijandig.

Een concreet voorbeeld? Daar moet ik even over nadenken. Ja, ik denk aan iets met een persoon in mijn omgeving. Die zei iets waarmee ik het niet eens was. Ik kon rustig bij mezelf blijven en zeggen dat ik het anders zag. Ik liet me minder door mijn emotie leiden. Vroeger zou ik mijn mening er meteen bovenop gooien: ‘Maar nee, het moet toch zo?’ Nu kon ik eerder zeggen: ‘Ik zie dat eigenlijk anders.’

Ik ervaar meer mildheid en zachtheid, maar ik heb er nog veel in te groeien. Daarom wil ik ook de vervolgreeks doen. Dit vraagt dat ik het wakker houd. Iets in mij wil altijd terug naar het oude patroon.

Frederic: Voor alle duidelijkheid: ik ben hier vanmorgen zelf ook mee aan de slag. Ik zit met een situatie waar ik niet uit raak. Ik word telkens kwaad als ik eraan denk en trek helemaal samen. Dan kan ik er niet meer helder over denken. Ik neem nu de tijd om er echt bij stil te staan: wat doet het bij mij én wat zou het betekenen voor de ander en dan weer bij mezelf, voor ik het gesprek aanga.

Als facilitator wordt er misschien verwacht dat ik op alles direct een helder antwoord heb. Maar ik wil niet doen alsof ik alles weet en mijn leven daardoor vanzelf loopt. Het gaat erom een bewustzijn te ontwikkelen over hoe we de dingen willen aanpakken en dat telkens opnieuw op te pakken.

Liesje: Ja, voilà. Daarom vind ik die oefenavonden goede herinneringen. Ze herinneren me aan iets wat ik al weet. Er is ook veel nieuws, maar een belangrijke functie is dat ze me herinneren aan wat ik soms vergeet.

Frederic: Je spreekt over verschillende functies van de workshops. Het herinneren is er één. Je vertelde ook dat je graag dingen organiseert en deelt met anderen. Komt er nog een andere functie bij je op?

Samen leren, kwetsbaarheid en humor

Liesje: Ik leer bij. Het voelt alsof niet alleen mijn denken, maar ook mijn hart en mijn hele zijn worden uitgerekt. Ik word uitgedaagd om anders naar situaties te kijken en dieper te voelen: wat gebeurt hier eigenlijk, en wat voel ik echt?

Ook het contact met anderen is belangrijk. Ik hou enorm van samen leren. Andere mensen spiegelen je vanuit verschillende kanten. Ken je zo'n ouderwets badkamerkastje met twee klapdeurtjes? Als je die in een bepaalde hoek zet, zie je jezelf in heel veel spiegels. Zo ervaar ik anderen ook: niet alleen als klankbord, maar als extra spiegels. Hun verhalen maken dingen in mij wakker. We zijn allemaal ergens samen mens en er is zo veel herkenbaarheid.

Ik vind het ontroerend en vertederend om samen met mensen de kwetsbaarheid in te gaan. Mensen tonen stukken van zichzelf die ze in het dagelijkse leven misschien minder laten zien. Net van die stukken hou ik enorm.

En ik vind het ook gezellig. Ik heb zowel de diepgang en kwetsbaarheid als humor nodig. De luchtigheid ontstaat spontaan; ik herken dat ook bij jou, Frederic. Anders wordt het te zwaar. Voor mij gaan diepgang en humor hand in hand. Ik ben blij dat jij ook grappig bent, en een beetje speciaal. Dat vind ik tof.